Paranoid Park

Met "Paranoid Park" begeeft Gus Van Sant zich wederom op een voor hem bekend terrein: een scenario waarbij het lot van het belangrijkste personage er een is die niet noodzakelijk de meest hoopvolle blijkt. Wij volgen deze persoon veelal op loopafstand, kijken waar hij heen gaat, en verwonderen onszelf over wat er allemaal in zijn hoofd rondspookt.

De film speelt zich af in de industriële en druilerige stad Portland. Focus wordt gelegd op het milieu van de skaters aldaar - hun isolatie en keuzes die zij maken om het leven aangenamer te maken. Wanneer Alex, absoluut geloofwaardig gespeeld door filmisch nieuwkomer Gabe Nevins, zich probeert aan te sluiten bij de gemeenschap geraakt hij betrokken bij een ongeval waarbij een onschuldige buitenstaander het leven laat.

Alex heeft vanzelfsprekend veel problemen met hetgeen waar hij bij betrokken is geraakt. Alhoewel er geen twijfel is dat er geen opzet in het spel was voelt hij zich wel degelijk 'de dader'. Met een politie onderzoek en andere persoonlijke omstandigheden die ook nog eens op zijn schouders terecht komen wordt de situatie er niet eenvoudiger op. De film toont ons hoe Alex met dit alles omgaat.

Van Sant weet als geen ander met zijn ingetogen en persoonlijke manier van filmen de kijker tot het lot van het hoofdpersonage te betrekken. De camera hangt veelal op de lip van de personages, of waggelt er langs als deze in beweging zijn. De muziek is wederom aanwezig als ondersteunend element - een die de film niet alleen realistischer en gevoeliger maakt, maar ook een die de visuele aspecten van de film op een degelijke manier ondersteunt. Het resultaat is wederom een bijna hypnotische maar altijd gevoelige prent.

Al met al is Paranoid Park een krachtige ingetogen film die zoals bij alle Van Sant films weer blijft hangen in het geheugen. Gelukkig wordt wederom niet alles in hapklare brokken aan de kijker gepresenteerd - het meeleven en achteraf nadenken is net zo interessant als het bekijken van de film zelf.